Congratulations! My first taglish post, proud to be Pinoy after all. Inspired to write coz I’m so messed up at home.
Nakow! bumabalik nanaman ang “makwenta mentality” ko. From all the old traits I have, eto ang pinaka ayaw kong maresurrect. Once this hit my system again, lagot na! The so-called good change is impossible.(Sus eto na si negativity!) Kasi naman, sino ba naman ang hindi maasar kung mga buga mga kasama mo sa bahay. Pambihira naman, environment really matters when it comes to mindset. This ain’t hormone nor mood swings. This is reality baby, nakakawalang gana ang mga kapatid ko. Living with them won’t give any inspiration at all rather the opposite. It’ll suck all your strength, inspiration, basically, all the good in you.
Mga walang kwenta. Ang tatamad. Kala mo kung sinong magagaling. Eh wala namang mga silbi. Ni Magwalis eh hindi magawa. Grabe, I can’t blame my dad if he begins to falter. Eh kasi hindi naman nasusuklian ung mga paghihirap nya. God, I guess that includes me. He keeps on pushing me to go abroad (I bet ayaw nya ng magtrabaho) pero, look where I’m until now. Grabe..I wish I didn’t take this damn course. I’m one of those graduates who are still looking for their place in the employment world. WoooooOOO!
Isa pang dagdag sa negativity eh ung nanay kong mapangutang. As in lider na sya ng mga mangungutang dito sa lugar namen. Who will be proud of that? Parang sampal narin yun sakin kasi almost 3 years nakong graduate pero wala pading magandang career. GOD! Kailangan bang magkaroon ng ilang lending investment na kinabibilangan. Nakakaasar ang life dito sa Pampanga. Buti pa nung nasa Laguna, tahimik. Ok si tiya, masipag and maalaga. Siguro if I stayed there longer, I might have gained kgs. Kaso I have to move na kasi ayoko namang maging pabigat. Helow, putol na kaya ang internet dun kasi 3 months nakong di nakapagbayad.
Gulo din ng buhay ko in fairness.